Smart තාරුණ්‍යය

අද ඉන්න පැටවුන්ට
අහන්නට කතන්දර
කවියක් කියාලන්න
නෑ ඉමක් උන්ට හැම
අරුමෝසම් ලෝකයක
උන් හිරවෙලා හැම පැයක
අපි වගේ අත්තප්පලා
වදවෙලා ගිය දිනෙක
දැනේවිද අගය
අපෙ පැරණි කතන්දර
අනේ මට නොවැටහේ
මුන්ගේ මේ නාටකේ

ආදරයට උණන කදුළු

ආදරයේ කදුළු

නොදැක ඉන්න බැරි වූනාම

ඔය ඇස් වල කදුළු උණපු

ආදරයේ හෝඩිය මට

හෙමිහිට නුබ කියා දුන්නු

දුරට ගිහින් හෙමිහිට නුඹ

යළි ආපසු හැරී බලපු

එදා හිටපු මම මයි මේ

යළි කිසිදින නුඹ නොබලපු .....

මග අරුණත් අපමණ දේ

නැහැ කිසිදින මා දුක උනෙ

නුඹ මග හැරෙනා බව නම්

නෑ මා නම් දැනන් උන්නෙ

හිස් පුරවපු නුබේ අකුරු

මගෙ පොත්වල තව තියෙන්නෙ

අවසානෙදි මේ හැම දේ

දෛවයෙ හැටි මට හිතෙන්නෙ .....

සද මල්වර වෙලා ( ලිව්වෙ පෝයට ඒකෙත් හැටි අමතක උනා නොවෑඅ පෝස්ට් කොරන්න )

සඳ රජිඳා

කළුවරට
එළියක් වෙලා
ගගනතට
හසරැල් වෙලා
කොඳ මලට
සෙවනැලි වෙලා
පුරපසට
සඳ පේවෙලා...

තනි නොතනි ළග
දොඩමලු වෙලා
රෑ වවුලො දැන්
පෙම්වත් වෙලා
කණා මැදිරියො
මුල්ලට වෙලා
සඳ අහසෙ අද
රජිදෙක් වෙලා...

ගහකොළද මුණු
මුණුවෙ පැද්දිලා
තුරු අගක මල් කැකුළු
විකසිත වෙලා
සිලි සිලියෙ බෝ
මැඩක වැතිරිලා
අර බලන් සේපාලිකා
පුදසුනෙ තෙරපිලා....

සිල් සුවඳ ළග සෙත්
පිරිත මුසුවෙලා
මැටි පහන් එළි පුර
හඳට ලංවෙලා
හද මැදින් සොම්නසක්
යයි ඉතිරිලා
දැන් ඉතින් 
බිනර සඳ මල්වර වෙලා.....

එකම හිත මම හොයන

සිඳ දමා තටු යුවල

නිල් අහසෙ තතු කියන
උගුල්ලා නෙතු සඟල
පුන් සඳේ රුව ගයන
බැඳ දමා තොල් යුගල
ගයන්නට තනු වයන
නුඹ තමා,අරුමයකි
එකම හිත මම හොයන,,,

අඩන්නට කඳුළු දී
සිනාසෙන්නට කියන
තැවෙන්නට හේතු දී
සැනසෙන්න මග කියන
දැවෙන්නට ඉඩ දිදී
නිවෙන්නට මට කියන
නුඹ තමා,අරුමයකි
එකම හිත මම හොයන,,,

සිතන්නට නොදී මට
සිතෙන්නට ඉඩ හරින
රැදෙන්නට නැතත් මට
මිදෙන්නටවත් නොදෙන

බිඳින්නට බලාගෙන හීන
පැතුමන් ගෙනෙන
නුඹ තමා,අරුමයකි

එකම හිත මම හොයන

,,,,,,,,,

සමුගත් අවුරුදු උළෙල

දැන්වත් ඉතිං කොවුලෝ

නවතන්න ඔය සවුද

සොයා ගන්නට කාළයයි

කුළියට කාක කැදැල්ලක්

පුපුරයි අසනි නුබ ගැබ

හෙලන්නට මොර ගෙඩි වැසි

සේදිය යුතුය මේ බිම

කූට වෙළදුන්ගේ දූලි කුණු

බහලනු සොදා රබාන

කෝදුරුවන් පිරුනු අටු මත

ගයලා සුරල් නව පද

FM කොමලියන්ගේ සුකුමොළ

රත් පැහැ එරබදුව විලි වැද

මියගිය බදුය කටු මත

මැයි මල් පිපේ තුරි හිස

වෙසගේ වෙලද සිරි ගෙන

කණකර දුලබ අභරණ

කරගල ගගා ක්ෂය වුන

නෙක නෙක තිළිණ වරදන

පුද දෙති බැංකු සුජනන

තුන් කුදුව නැග බස් මත

දිවයනු යෙහෙකි වැඩ බිම

දින දසුන පිරී කොටු මත

දින සති දුකින් වැලපෙන

කුළ ගෙට යන නුඹ

නික්ම යන මොහොත

එළඹ ඇති

දියණියේ

ඉතින් කිසිදින

කඳුළක් නොහෙලන්න.

අප තුරුලේ

සැමදා ඔබට

ඉන්නට නොහැකිය

විසල් ලෝකය

නුඹ එනතෙක් බලා සිටී

අප වැනි ම වූ

තවත් මා පිය යුවළක්

නුඹට හිමි වනු ඇත

එහෙත්

අප දෙදෙන මෙන්

ඔවුන් නුඹට

ආදරය නොකරන්නේ යැයි

වේදනා නොනගන්න

නොතැලෙන යකඩය

කිසිදා

මුවහත් ද නොවේ

පුංචි මල් කුමරියේ

මවුපියන් වීම නම්

මෙලොව ඇති 

ලොකු ම අරුමයයි

උතුරා යන සෙනෙහස

නුඹට මිස

අන් කිසිවකුට

ඒ අයුරින් ම

දීමට

නොහැකියි.

බාලගිරි දෝශේ

මගුල් පෝරුව 
තව දුරයි
ඇය මගෙයි
මම ඇගෙයි
රන් හූය බැදි
දෑගිලි දකින්නට
අපි දකින හීන
එළිවෙනතුරා පමණයි
ඔරලෝසුවේ කටු අතරෙ
දින දසුනෙ පිටු අතරෙ
දුවයි කල් අකල් මායිම
පසු කරන් අපෙ කල වයස

එකම අරමුණක්...

මා රැකියාවට ගොසින්

ආපසු එනතුරා

නුඹ බලා සිටියා එදා

නුඹෙ පුංචි සන්දියේ

මා කිසිවක් ගෙන එතැයි

අපේක්ෂාවෙන්...

එලෙසින් ම

නුඹ එනතුරා

මමද බලා සිටින්නෙමි මෙදා

මගෙ සැඳෑ දිවියේ

නුඹ සුවෙන් එතැයි යන

එක ම එක අපේක්ෂාවෙන්

හිතාපන් හෙටක් යෙහෙලියේ

කඳුළු ගීතයකට

තනුවක් නොවී නුඹ

සෙනෙහෙබර කවි පෙළක

පදවැලක් වුව මැනව

කළුවර වූ විජිතයක

අමාවක නොවී නුඹ

සොඳුරු මඟ දිදුලවන

සරා සඳ වුව මැනව

සුවිසල් මන්දිරයක

සෙව්වන්දියක නොවී නුඹ

පුංචි නිවහනකට

සිතුමිණි පහනක් වුව මැනව

මිරිඟුවට ලුහුබඳින

මුවැත්තියක නොවී නුඹ

ගුණ නුවණ දියුණු කළ

නැණ පහන වුව මැනව....

මධුවිත

හිතන්නට

ගයන්නට

වයන්නට

නටන්නට

දොඩන්නට

මියෙන්නට

හැම රාත්‍රියක කවියක් වී, දුක කියනා හිතේ...

හැම රාත්‍රියක කවියක් වී,
දුක කියනා හිතේ...
හැම ආත්මයක පැතුමක් වී 
නුඹ උන්නා වගේ... 
හිත පුරාවටම අවතැනවී
හඩන හැඩුම මගේ... 
ලය පුරා දුවන හුස්මක්වී 
හිත නවතිනු දැනේ... 
එක ආත්මයක පතාන ආ 
දුක් සංකා අපේ....
හිත හැදු තරම් ලගම ඉදන්,
ආදරයෙන් මගේ ....
නිසොල්මනේ මා ගොතනා, 
කවක් වෙලා රැයේ .... 
හීන හතක් මැද හැමදා 
නුඹ උන්නා මගේ.... 
සංසාරේ පතාන ආ 
මේ ආදරේ හිතේ.... 
නිම්මා නැති ආල කතා 
කොදුරන මැදියමේ.... 
අමාවකේ තරු අහසට,
ශාප නොකර අනේ.... 
පායාපන් මගේ සදයි, 
නුඹ තරු මැද රැයේ.... 
හීන තියා හිත දොරකඩ, 
මං ඉන්නවා වගේ.... 
නුඹ නේනා හැම හීනෙක , 
තනිවෙනු බැහැ අනේ....
හිත අස්සේ අහුමුලුවල 
පෙම හංගා තියේ....
යලි නාවත් එ් හැම තැන , 
නුඹේ සුවද දැනේ.....

සිනාසී දිවි ගෙවමි

මේ සුසුම බර වැඩියි
නොහෙලාම සිනාසෙමි
මේ කඳුළු නෙත දවයි
බොඳ නෙතින් බලා ඉමි

සිතන්නට වරම් නැති
සිතුවිල්ල අතරමැද
කිසිත් නොවූ විරූ
සිනාසී දිවි ගෙවමි

ආදරය

අරලියා මල් මතට
සද ඇබිත්දක් වැටෙනකොට
කිතිකැවෙනවා වගේමයි
නුඹ කියා දුන් ආදරය

ගංදෑල ඉවුර ලග
ගල්තලාවේ ඉදන්
නුඹේ සිනිදු අතැගිලි පොඩි
අල්ලන්න හිත කියයි

මලක මෙලෙකකට වැඩිය
නුඹේ සිනිදු කම්මුලට
හාදුවක් දෙන්න
හිත කියයි

රෝස මලකට වැඩිය

නුඹෙ සිනිදු කම්මුලට
මගෙ දෙතොල් රළු වැඩිද
මට සැකයි

සොයයි නුඹ ( ඉකිගසන තාරුණ්‍ය)

දෙතොල හරහා

ඇඟිලි තුඩගින්

අඳිමි මතකෙන් 

සිනහ සලකුණු

දෙනෙත ගැඹරෙහි

කිමිද මොහොතක්

සොයා යන්නෙමි

මතක විසිතුරු

අවුල් කෙහෙරැළි

අතර පැටලී

සුළං රැළි වෙමි 

සිඹින නිරතුරු

රුවක නතරව

අතරමං වෙමි

සිහිනයක් වී 

හෙටත් එනතුරු

බිඳෙන් බිඳ නුඹ ගෙනත්

මගේ හිතට ගොඩගහන

මේ සිනා ළවැලි ගෙන 

මාළිගා තනමි මම 

සයුරු තෙර කළඹමින්

රුදුරු රළ නැඟෙන ඉම

නොතනන්න මාළිගා

උගෙනගමි ඉතින් මම

යෝජිත විවාහයක මධුසමය දා

ගව් සියයක් මෙපිට සිටිය ඔබ
ගම් සියයක් එපිට සිටිය මම
තල කොලයක ඇඳුනු
කොටු - කතිර - රාශි තුල සිරකොට
රාහු - කේතු - ගුරු - ශනිට සමකොට
නැකැත් ඇදුරෙකු පෑන් තුඩගින්
ලැබිනි අවසන් තීන්දුව අද

ඔබේ සිත ඔහු ළඟින් සිරකර
මගේ සිත ඇය වෙතට හිමිකර
ඇතිරු සුදු පිළි - යහන මතුපිට
හැරී දෙපසට - තුරුලු වී සීතලට
සුසුම් ගින්නෙන් දවයි කුටියම

රාත්‍රිය තරුණය
ඔබ මා මෙන් ම
උණුහුම්ය රුහිරු
ගලායන - නහර වැල් තුළ
පහන් පැය හෙට උදාවන
නොවන්නට අවමාන ඔබහට
දෙහිත් නොරටක
ගියත් දෙඅතක
සිරුරු උණුහුම් කළ යුතුය අද

සුසුම්

සඳුන් සිසිලස සේ දැවටී
නෙත් කැලුම් මැවුණා
සුවහසක් පැතුමන් පුරා
දුකඳුරේ ගිලී තැවුණා

සිහිවෙයි නුඹ සිනා කැන්
ගෙනදෙයි සදා පැතුමන්
තවරා සුසුම් සුවරැල්
මනරම් ඔබේ රැඟුමන්

කඳුළැල් ගලයි නෙතගේ
රෑ තුන් යාමයේ
මිලිනයි පැතුම් අඹරේ
සහසක් සිතූ පැතුමන්

අවිවාහක යෙහෙළියට

සිතාපන් හෙටක් ගැන යෙහෙළියේ
සුදු කෙසක් මතුවී කියන්නේ
කඩ ඉමක් අද්දර බවයි
අද හෙටම විසඳුම් සොයන්නයි

සොයුරි ඔබෙ කුල ගෙට ගිහින්
අයිය බින්නයි එපිට ගම්මානේ
කොයි කලක් මවු තනි රකින්න ද
ගනින් තීරණයක් ඉතින් වත්

ඔබේ පසුබැස්මෙන් හෙට උදාවන
රැකවරණ ගැන වග කියනු කවුරුන්
තනිව ආ මග තවත් ඇහැකිද
ඔබේ ඉරණම උඩයි අම්මා
නෙතු පියන්නේ සදා සැනසීමෙන්

දෛවයට කාලයට ඉඩ දී
තවත් නොසිටින් නිහඬ වී
අලුත් නෑදෑකම් සොයා
පිළිවෙළක් වෙනු
කැවුම් කිරිබත් අපට දී
හත් දා මගුල් කා

ලොවුතුරු සුවය

සඳරැස් දහරින් 
ලොව නැහැවී
නිකිණියෙ සිරි දෙයි 
පොලෝ තලේ
ඝණ්ටා නාදේ 
දෙසවන රැව්දේ
බැතිබර සිත් 
ඒ දෙසට නැවේ

අරලිය මල් දෝත දරා
සමිඳු පුදන්නට 
හද සැරසෙයි
බොදු බැති ගී සර
හද පුදසුන මැද 
බවුන් වඩයි

දැල්වූ පහනින් 
මොහ’ඳුර දුරුවී
සදහම් දහරින් 
ලොව නැහැවේවා!
බණ පදයෙන් 
දුක් ගින්න නිමාවී
ලොව්තුරු සුවයෙන් 
සිත සැනසේවා!

රස

ගැහැනු සිරුරක සුවයෙහි කය සතපවන මිනිසුන් ඇහැරවා ගත්තත් සිත්විලේ නොපිපුණ තුටු මල් කැකුළු නෙක එළු කුකුළු සූකර සතුනගේ පණ කෙඳි මිහිතලෙන් චුතකොට සදා රසමසවුළු පිනවමින් රසදිව ඇතැම් පුහුදුන් දන සිත් ගඟේ තුටු රැලිසර නැගූවත් කොපමණ මදුවිතක් තොලගා පියෙවි ලෝකෙන් බැහැර ව ඇන්දත් සතුටු සිත්තම් මැකී බොඳ වී යන මතට ලොල්වුණ දන නොවිඳිති කිසි දිනක ජීවන යථාර්ථය සඟවා වසන්කරගත් සනාතන දහමක රස

එරබදු මල් පොකුරු ළඟ

කෙවිලිය සමඟ පැමිණුන
කොවුලා ඇටඹ ගහ උඩ
සවන් දෝතට විසි කළ
මියැසිය පරදවයි
මිහිරි ම මිහිරි මී රස

කිරිගහ උඩින් මතුවුණ
පෙරදින රැයේ බක්සඳ
රුක්ගස් පුරා ඇති රුව
කිරණ අමතක කොට ගොස්
නව සෙඳරියක් හැමතැන

අලුත් වතුරෙන් උතුරන
ඇළ දොළ ගඟුල් වට කොට
අලුත් දලුසළු ඇඳ
මල් පල බරණ පලඳා
තුරු ගොමු පවා තුටු වෙයි

මිහිරි පල වළඳා
විහඟුන් කියන රසකවි
බක්මහ අසිරි සිරි ගැන
මල්වල ලියති බිඟු කැල

ළාහිරු කිරණ දුවවිත්
පිනි පිස දමන උදයෙ ම
මගෙ සිත නතර වෙයි
එරබදු මල් පොකුරු ළඟ