දේශයේ මුර දේවතාවො

හිතට හයියක් රැගෙන එදවස
හිසට බර වැඩි කරන් එදවස
ගතට හරි වෙහෙසක්ද එදවස
නුඹ රැක්කෙ ලක් මෑණි එදවස

දෙමාපිය සිය සොයුරු නෑ සැම
සිය බිරිද දරු පැටව් ටික සැම
පෙම්වතිය යහළුවන් නැති කොට
හිතට තනියක් දැනුනෙ සැම විට

රැක්ක කොට නුඹ දුරක සිට අප
ලෙන්ගතුයි සිත සොයුරු නුඹ හට
තුණුරුවන්ගේ පිහිට හැම හට
පතන්නේ හද බැති සිතින් අප හැම

තිස් වසක් ගත වුනා යුද්ධය
නුඹ දිරිය ගෙන රැක්ක මවු බිම
සැමට සාමය අරන් දුන ඔබ
විරුවො වේවා සදා සමරණ

ලොව උතුම්ම වෙසක් දිනය

සල් උයනෙහි ලුම්බිණී

සිදුහත් පුතු ඉපදුනී

ලොව සනසන වෙසක් මගුල

ඒ අසිරිය වෙනුවෙනී

හිමි සිරි පද පුඅදනට

මල් පිබිදෙයි තරගෙට

බිගු තුරුගොස පැතිරී යයි

වෙසගෙහි මහ මගුලට

බිම්බා සහ රහල් පුතා

අටහහැරි මොක් සුවය පතා

සක්විය සැප පිළිකෙම් කල

අපේ සිදුහත් බෝදි සතා

හිමිගේ මහ ගුණ හමුවේ

වසවත් පැරදී දිව්වේ

ඒ බව කියමින් තවමත්

සිරිමහ බෝපත් සෙලවේ

ගසක් යටම ඉපදුනී

ගසක් යටම බුදු වුනී

පිරිනිවුවදබුදු සමිදානෝ

ගසක් යටම සිදු වුනී

මලපුතු කරපින්නාගෙන

බෙහෙතක් සෙව් පනගන්නා

සෑසී පිලිසරන ලබා

කිසා නිවන් මග උන්නා

සුනීත සෝපාක වැනී

අම්බපාලි කතුන් වැනී

අසරණ අය සුවපත් කර

අපෙ බුදු ජීවකයානෙනි

බුදු ගුණ නව අරහාදී 

සීපත් කොට සිත පැදී

සම්බුදු සරනින් සැමහට

වේවා සුබ සෙත සැදී

අවුරුදු ආවා

කොහෝ තුටින් ගීත ගයන

තුරුලිය මල් වලින් පිරෙන

නැවුම් හැගුම් දෝර ගලන

අවුරුදු ආවා

සියොතුන් රස ගීත ගයන 

ගේ දොර හැම කල එලිවෙන

නැවුම් හැගුම් දෝර ගලන 
අවුරුදුආවා

ගොයම් කපා ගෙට ගෙනෙන්න

අලුත් සහල් බත් උයන්න

ඔන්චිලි වාරම් කියන්න

අවුරුදු ආවා

අලුත් වළ0 ගෙට ගෙන්නෙන්න

අලුත් ඇදුම් හැඩ බලන්න

කැවිලි පෙවිලි රස බලන්න

අවුරුදු ආවා

රබන් සුරල් හඩ අහන්න

හෙළ කෙලි සෙල්ලම් කරන්න

හැමෝම එකමුතු කරන්න

අවුරුදු ආවා

අතේ දුරින් හිටි තරමට ඇඟට සනීපයි නෑයෝ

තලන්න ඇහැකිනම් කෙනෙක් තලන්න මයි බලා ඉන්නෙ
පැටව් ටිකට බණ කියනා කකුළු මවක් වගේ යන්නෙ
තමන් හරිය කියා මිසක් අන් මතයක් නෑනේ ගන්නෙ
ළිඳේ ඉන්න ගෙම්බන් නැත ලෝකය ගැන කිසිත් දන්නෙ

කසාය බිව් ගොළුවන් මෙනි හොඳ වැඩකදි නැතිය කතා
වැරැද්දකදි උඩ පැන පැන නැති වැරදිත් කියති ගොතා
ඇතිදා ඇති - නැතිදා නැති - නැදෑයින් හැමට ඇතා
කට තද කර කන දිග හැර ජීවත් විය යුතුය හිතා

හිතේ නැතත් කම්මැළිකම ගෙයකට අපලයි වේයෝ
පොතේ පතේ අගේ නොදැන විනය කටින්නේ මීයෝ
ගතේ සවිය බල ඇති නම් ළඟම රැඳේ යයි කියෝ
අතේ දුරින් හිටි තරමට ඇඟට සනීපයි නෑයෝ

වසන්තය එන තුරා

වසත් කල මල් කැකුළු
පුබුදිනා බව කියති
තුරු වදුලු මල් උයන්
හිනැහෙනා බව කියති

විහග කැළ පෙම් ගීත
මුමුණනා බව කියති
කදුළු වියැකිලා ගොස්
සතුට එන බව කියති

හිරු සදුද තාරකා
හිනැහෙනා බව කියති
මිනිස් සිත මනු දමින්
පිරෙන කාලය කියති

සදා කල් මග බලන්නැයි
මගේ සිත කියති
සොදුරු වූ වසත් කල
එනතුරා මග බලමි

තනිකඩයාගේ කවිය

කුල මල මිළ මුදල් දේපල  ජාති බේද අතරේ තනිවන යව්වනය

නොනිදි රැය දිගු වුවත් 

සඳ එළිය හරි කළුවරයි

අමාවක අත වනයි 

පෝය නික්මෙන හැඩයි

 දුරුත්තේමල් සුවඳ

 මගෙ පැලට අකැපමයි

ප්‍රේමයේ හව්හරණ 

කාසි ළඟ රැකවලයි

කල්පයක් වූ හීන 

හීනයට ඉඟිමරයි

නියංසායට දැවුණු 

ඉපල් මදහස පුරයි

එකම පරපුරක උරුම 

මේ කඳුළු උණුහුමයි

දුරුතු මහ හීතලයි 

තනිකමට සරදමයි

තරු එළිය මඟ නොකී 

යෞවනය තනිකඩයි

ගුරුපාට අතීතය 

මදහසට විරසකයි

පුර හඳට පෙම් පිරුව 

හදවතට දුක බරයි

කවි හිතම ගැබ්බරයි 

පත් ඉරුව තනිකඩයි

වියපත් සිතුවිලි වියපත් බිරියකගෙන්

අපට වැඩියෙන් සීරුවට ගොම්මනේ අඳුර

වෙළාගෙන අප දෑත නිසොල්මන් අවරට ම

සනහමින් සියොළඟම පුරුදු පිල්කඩ හිඳින

හැරමිටිය දන්නවයැ අප දුටුව පෙම් හීන

ඉරිතැලුණු දිවි ගඟේ පතුල හොරැහින් බලා

නොදරු දරු අප තුරුණු වෙස් රැගෙන ඉගිලුණා

මඳින් මඳ නිවෙන තරු අඩ එළිය ඇතිරෙනා

ගිලී ගිය ඇස්වලින් පෙනේ ඉස්සර දසුන්

තුඩලමින් පෙම් අමා පැන් පොදක් මඳහසින

අදර වියමන් බඳින විහඟ නෙත් නිදිබරය

මස් වැදලි එකිනෙකට ඇලුණු නුඹෙ පුළුලුරේ

තබන්නද හිමි සඳුනි, ම හිස සෙනෙහෙන් බරවු

නෙතු කදුළැලි නුඹට කී කවි

සිරි සිරි නදින් සීතල පිනි වැගිරෙනවා

මල් මී පිරීලා බමරුන් කැඳවනවා

මුදු මඳ පවන් වැද හිරිගඩු නැංවෙනවා

“නුඹ නැති දුකට නෙත කඳුලැලි වැගිරෙනවා”

මීමැසි රංචු ඇයි මල් වෙත ඉගිලෙන්නේ

ගංගා ගලා කිම සමුදුරටම යන්නේ

විහඟුන් මොට ද? රස ගීවැල් මුමුනන්නේ

“මගෙ සිත කුමට නුඹ සොයමින් ළතවන්නේ”

හතිලන සිතට ඉකිලන සුසුමක් ඇතිව

දසඅත ඉගිල්ලෙන සිතුවිල්ලට නතුව

“කොඳුරන අතීතය සිහිකර රස මුසුව

වැලපෙමි කඳුළු නොහෙලා මා අන් සතුව

ප්‍රථම ප්‍රේමය

හිරු නැඟුණු දහවලක
පැතුම් විකසිත කරන්
ඔබේ ආයාචනයකින්
ම සිත ඔබට පෙම් කළා

දවස් හෝරා ගත වුණා
ප්‍රථම පෙම විසිරුණා
දඩබ්බර වූ ඔබේ සිත
වෙන අතක පාවුණා

සඳ නැඟුණු මැදියමක
ඔබේ පෙම සිහිවුණා
අසරණ ව ම දෙස බැලූ
සඳ, තරුත් මා සමඟ වැලැපුණා...

සුන්දර රෑ

බැස ගිය සදම යළි හවසට පායාවී

නිසසල සසල හදවත් ලග නවතීවී

ගහ කොල ගලන සද වතුරින් නාවාවී

හිතුනම වලා යට මොහොතක් සැගවේවී

මා වවුලකුට ම0 සලකුණු තියාගෙන

කළුවර එබෙයි සද දිනිතිය සොයාගෙන

දහවල දැවුනු තැන් සිහිලෙන් තෙමාගෙන

සද මත හිනා වෙයි ඒ මුව පුරෝගෙන

පිරිමැද මිහිරි සිතිවිලි සද පතිත රැයේ

ඉගිලෙන පැතුම් කුමකට හිර කරමි ලයේ

පිපි කළුවරට තරු එළියක් එළිය තියේ

ලස්සන කවක් සගවමි සද ගිලුනු දියේ

සමුගතිමි

ගිලිහි අතින් තවකෙකුගේ සුරත ගැටී
යා යුතු නොවේ වරදක සිත බැදෙන හැටී
මතකය රිදුම් දෙන මැසිවිලි දෙතොල දිටී
අරලිය මලක් මියැදුනි ගස මුලම වැටී

බිඳුවක් පමණ සෙනෙහස හද තුළ නොවිනි
අරුතක් නොමැති කවියක් දෝ සැක සිතුණි
පමණ ද ඉක්මවා ආදරයක බැඳුණි
මතකයෙ රැඳෙන්නට ළෙන්ගතු කම නොදුනි

යන එන මග නොමඟ රැදිලා සිනාවෙන්
රවටනු එපා හදවත මා මුළාවෙන්
වෙහෙසත් දුකත් කවියක මුවාවෙන්
මම සමුගතිමි නුඹගෙන් ලද පමාවෙන්

මල් විකුණන යුවතියගෙන්

පුදන්නට තරම් ඉඩක් නෑ

මලක් මට සමිඳුට

මිලක් ගෙන කෙනකුට

මලක් විකුණන තරමට

පැලක් වුව නිවහන

සත් දෙනකුගේ සෙවණට

බතක් ඉදෙන්නේ හැම දින

මගේ මල් විකිණෙන තරමට

නොආවත් සමිඳුනි

ම ඔබ අබියසට

වරක් නොව දහස් වර

පුදමි හද මලින් බැතියන

එක පන්ති­යද?

බංඩාරෙ මත­කයි ද ඉස්කෝලෙ අපි දෙන්නා

මම ඉදිරි පේළියේ උඹ හිටියෙ පිටි­පස්සෙ

ඇඟිලි නිය­පොතු කොණ්ඩෙ සීරු­වට පිළි­වෙ­ළට

හැම­දාම මට තරුව ‍උඹට තඩි බින්දු­වකි

ෆිෂ් රෝල්, එග් බනිස් මගෙ කෑම පෙට්ටියේ

මොකුත් නෑ ඉඳ හිටක ගෙනාවේ උඹ බතල

හරි මිසක් වැරැදි නැති එකම තනි­රූල් පොත

කිලුටු මුත් තිබුණෙ තරු බින්දු ආවේ මෙමට

අදත් මම ඇවි­දිල්ල චැනල් පෝලිමේ මුල

ඉන්න­කොට උඹ ඇවිත් පිරුණු දිස්නය අරන්

උගුර, කන, නාසය විශේ­ෂඥ උඹද

කියා­පන් බංඩාරෙ ඇත්ත­ටම මේ උඹද?

පිටත දිස්නය සොයා එකතු කළ වැඩි ලකුණු

උඹ කිලුටු ළඟ ලැබුණෙ අදත් මට බින්දු­වකි

උගුර, කන, නාසය මගෙ වැසුණු ඇස්වල දෝසේ

බලා­පන් හොයා­ගන හද­න්නට දැන්වත්...

ශ්‍යාමලී වසන්තා සුබ­සිංහ

කාළයේ අවකාශය

තුන් යම ගතවූ ජීවිතයේ

අරුනළු නැගේනා අභාතයේ

අහස ඉසවුවේ ඔබ මා දුටුවේ

රිදී පහන් තරුවක් වාගේ

දැස වසාගෙන මැදියම් යාමේ

යහනත වැතිර්‍රී නිදන වෙලේ

කවියක් සේ ඔබ හද තුල ගුලි වී

මා  හද  පිරි මැද පිරි මැද අවදි කලා

මැදියම අවදිව හැබහින් දුටු වෙමි

පෙරයම නින්දේ දුටු සිහිනේ

එහෙත් සිහිනයක් වේදෝ යලි ඒ

ජීවිතයේ අන්තිම යාමේ

අවුරුදු ආවා...

කොහෝ තුටින් ගීත ගයන
තුරුලිය මල් වලින් පිරෙන
නැවුම් හැඟුම් දෝරෙ ගලන
අවුරුදු ආවා...

සියොතුන් රස ගීත ගයන
ගේ දොර හැම කල එළිවන
නැවුම් හැඟුම් දෝරෙ ගලන
අවුරුදු ආවා...

ගොයම් කපා ගෙට ගෙනෙන්න
අලුත් සහල් බත් උයන්න
ඔන්චිලි වාරම් කියන්න
අවුරුදු ආවා...

අලුත් වළං ගෙට ගෙනෙන්න
අලුත් ඇඳුම් හැඩ බලන්න
කැවිලි පෙවිලි රස බලන්න
අවුරුදු ආවා...

රබන් සුරල් හඬ අහන්න
හෙළ කෙළි සෙල්ලම් කරන්න
හැමෝම එකමුතු කරන්න
අවුරුදු ආවා...

සුමනසිරිට - සරෝජාට
සතුටින් අවුරුදු කන්නට
සාමය, සමගිය අරගෙන
අවුරුදු ආවා

වෑයම

සඳක් වී මා එන්න

සැරසුණා ඔබෙ ලොවට

එහෙත් එය අමාවක

රැයක් විය සඳ නො එන

තරුවක් ව දිලිසෙන්න

තැතනුවෙමි දුරින් හිඳ

තරු නිවා සඳ නැඟි

බැබළුණිය මුළු රැය ම

පියුමක් ව පිබිදුණෙමි

සරසන්න නිල විල

දිය සිඳී විල් මැකිණ

ගිම්හාන හිරු පැමිණ

දිය බිඳක් වී ආමි

විල් නෙළුම පුබුදන්න

නොතරම් ය දියබිඳු ව

වැසි වැටී පිරි විලට

හැමූවෙමි සුළඟක් ව

ගිම් නිවා සනසන්න

ඉරී සළු වලා පෙළ

දැවුණි හිරු උණුසුම් ව

සුසුමක් ව ගැවසුණෙමි

තැවුණු හද සතපන්න

තැවුල් ඉපදෙනු කෙලෙස

හදවතක් නොමැති කල

නුඹ නැතිව

පොද වැස්ස වැටෙනකොට
සේපාලිකා මල් නාවලා
ඔබ නැතුව මම හිඳිමි
මිටියාවතේ තනි වෙලා

තුරු හිස ම පුරෝගෙන
මල් වලින් හැඩවෙලා
හෙන්දිරික්කා පඳුර
මග බලයි නුඹ එයි කියා

නුඹ නොයෙන බව නොදැන
හැන්දෑව නැවතිලා
රෑ වෙන්න ඉඩනොදී
බලයි නුඹ එයි කියා

ඉරණම

අහසක් තරම් සිතුවිලි ඇය රැක ගන්නේ
දහසක් කම් කටුලු දිවියේ පුරවන්නේ
පහසක් නොලැබ මුත් දිවිමග ගතවන්නේ
පෙරදා මෙසේ ඇය යහපත් ලිය වන්නේ

මුව ඉඟි මරා ළෙන්ගතු කම් පෙන්වන්නේ
තනිකම වසා ආදර බස් තෙපලන්නේ
මල නොතලද බඹරුන් රොන් ගන්නේ
මින්සුනි ඇයිද වරදට ඇය පොලඹන්නේ

වල්මත් වූ සිතයි ඉතිරිය කර ගන්නේ
සිල්වත් අයමදැයි ඕ හට ගරහන්නේ
තැන්පත් වී කෙසේ උන් තැනටම යන්නේ
දුක්ගිනි දවා ඇය මිහි පිට වලලන්නේ

පලා යෑම

කිරි ළමැදෙ හිස රදා
සුව වින්ද දියණියේ
කිරි වැරුව දා දෙතනේ
සිත තැළුව දියණියේ

තන කිරෙන් බරවෙලා හිත පැතුම් පූරෝගන
මං පැතුවෙ නුඹවමයි කිසිත් නොව ජීවිතයෙ
මහ අසනි වරුසාවේ ඇස් දෙකේ සීතලට
නුඹ උපන්නේ මටයි මලක් වී මගෙ හිතට

පෙළින් පෙළ ගෙවල් පෙළේ
රැලින් රැල ළමයි රැලේ
කටු අකුලෙ මලක් වී
පිපුණ නුඹ සුවඳ දුනි...

මල්වරව යෞවනය සිනාසුණ හිමිදිරියේ
මවු සෙනේ අඩු වුණිද වසන්තයෙ ඔය හිතට
රන් පාට සමනල්ළු දැක සිනාසුණ දෑසේ
මල් සුවඳ ගෙන ගියේ කොහිද නුඹ දුර ඈත

ගංගාව හඬ නඟා ගලද්දි නිම්නයේ
නුඹට එය ඇසුණිදෝ ගීතයක් වී මියුරු
උලලේන් හඬ හිතේ බිය රදවද්දි
නුඹට එය පෙම් කවක් වූවාද...?

පන් පැදුර චීත්තය සුවඳ නුඹෙ සොරාගෙන
ගන්න හැකි වේවිදෝ මට ද ඉන් ටිකක්
දෑස සේ රැකි නුඹයි අහස සේ හැඬු මමයි
ජීවිතේ තනිකමයි - මට උරුම හිමිකමයි

පරලොවට පෙම්පතක්

                                                               

                                                               මා මෙලොව තනිකර

අවුරුදු ගණනකට පෙර

පරලොව ගිය දයාබර

මගේ අනුලා වෙතට ය

මම 56 වන

විය ගෙවමින් සිටිමි දැන්

එනමුත් ඔහි එන ලකුණු

තවමත් පහළ වී නැත

අපේ ඒ කාලය

සමඟ සසඳා දක්වමි

දැන් මේ කාලයේ මෙහි

ඇති යම් යම් වෙනස්කම්

තරුණන් තරුණියන්

අතර පෙම්පත් ගනුදෙනු

කෙරුණු ඒ කාලයෙහිදි

රස පෙම්කවි ලියැවුණා

ලේඛන කලාවට

හා කවි කලාවට ඉන්

නැඹුරුවක් ඒ කාලේ

ලැබුණා නේද අපටත්?

දැන් අතේ ගෙනයන

දුරකථන පැතිරී ඇත

පෙම්කවි සහිත පෙම්පත්

එ නිසා වුවමනා නැත

යම්කිසි හානියක්

කවි කලාවට මෙ මඟින්

සිදුවී තිබෙනා බවක්

බැලු බැල්මට පෙනුණත්

ජංගම දුරකථන

පෙම් සංවාද ඔස්සේ

සිරි හර රස කවි දහර

ගලා යනවා විය හැක

නව තාක්ෂණයේ

දියුණුව එසේ තිබියදී

මේ පෙම් හසුන ලියුවේ

මා ඉස්සර පුරුද්දට

දැන් මේ පෙම් හසුන

මෙසේ එව්වේ වී මුත්

අපිත් කතා කර ගනිමු

ජංගම දුරකථනයෙන්

අපෙ ඒ සංවාද

තැටිගත කරගත හැකියි

නිෂ්පාදනය කළ හැක

එ මඟින් සාහිත්‍ය රස

මෙතෙකින් මේ ලියුම

දැනට අවසන් කරනෙමි

තව බොහෝ දේ කිව හැක

මා ඔහි සැපැත්වූ පසු